روز صفر، برای فکر کردن دیر است
اگر نظم موجود فردا فرو بریزد، آینده الزاماً به دموکراتترین نیرو نمیرسد؛ به نیرویی میرسد که از پیش آمادهتر، سازمانیافتهتر و صاحب طرح است.
گفتنِ «اول این حکومت برود، بعد مردم تصمیم میگیرند» کافی نیست. تصمیم مردم بدون گزینههای روشن، حقوق تضمینشده و نهادهای بیطرف در خلأ رخ نمیدهد. این مقاله توضیح میدهد چگونه میتوان از امروز قانون اساسی سراسری و منطقهای، حقوق تعلیقناپذیر، حدود دولت موقت، تقسیم اختیارات و منابع، و شبکههای نظارت عمومی را به موضوع گفتوگو و تمرین شهروندی تبدیل کرد.
مشروطهگراییمسئله تاج یا عنوان حکومت نیست؛ مسئله مهار حقوقی و نهادی هر قدرت است.
مردم بهمثابه مؤسسشهروندان باید در ساختن گزینهها و قواعد حضور داشته باشند، نه فقط میان گزینههای آماده رأی بدهند.
دو مهار همزمانباید هم سلطهٔ مرکز بر منطقه و هم سلطهٔ اکثریت محلی بر گروههای کمقدرتتر مهار شود.