وضعیت ایران تیره و تاریک است. به نظر می‌رسد بحث دربارهٔ قانون اساسی و آیندهٔ کشور، چه در میان مخالفان و چه در داخل ایران، چنان گرفتار صف‌بندی‌های جناحی و واکنش‌های احساسی شده که مجال گفت‌وگوی جدی کم شده است. رسانه‌های ایرانی نیز باید با این پرسش روبه‌رو شوند: آیا شیوه‌ای که برای پرداختن به این موضوع انتخاب کرده‌اند، با اهمیت آن تناسب دارد؟
بحث ما بر سر این نیست که کدام کارشناس پول می‌گیرد و کدام‌یک نمی‌گیرد؛ بحث بر سر محتوای گفت‌وگو و شیوهٔ پیش‌بردن آن است. پنج دقیقه صحبت دربارهٔ قرارداد اجتماعی، ده دقیقه آوردن یک مثال تاریخی و سپس رفتن سراغ موضوع بعدی، برای بررسی مسئله‌ای به این اهمیت کافی نیست.
برای انتخاب آگاهانه، باید بتوان یک استدلال را از طرح ادعا تا نقد و پاسخ دنبال کرد. باید روشن شود اختلاف بر سر چیست و هر پیشنهاد چه پیامدی برای زندگی و حقوق مردم دارد. وقتی این فرصت فراهم نمی‌شود، مخاطب با مجموعه‌ای از اظهارنظرها روبه‌رو می‌شود، بی‌آنکه فرصت سنجیدن آن‌ها را پیدا کند.
الکساندر همیلتون در نخستین مقالهٔ فدرالیست این پرسش را پیش کشید: آیا مردم می‌توانند با تأمل و انتخاب، حکومت خوبی بنا کنند، یا سرنوشت سیاسی‌شان به تصادف و زور وابسته می‌ماند؟
پروژهٔ «ایران، زندگی، آزادی» با همین دغدغه پیش می‌رود. «رسم نو» و صفحهٔ مقایسهٔ قانون اساسی، دو بخش این پروژه‌اند. در گفت‌وگوها و پادکست‌های رسم نو می‌خواهیم برای بررسی استدلال‌ها و پاسخ‌دادن به نقدها وقت بگذاریم. در صفحهٔ مقایسه، متن‌ها و پیشنهادها را کنار هم می‌گذاریم تا بتوان پرسید: هر پیشنهاد قدرت را چگونه توزیع می‌کند؟ چه محدودیت‌هایی بر آن می‌گذارد؟ و مردم چگونه می‌توانند از صاحبان قدرت پاسخ بخواهند؟
از شما دعوت می‌کنیم در این کار مشارکت کنید. نظر بنویسید، پرسش‌ها و نقدهایتان را مطرح کنید و پیشنهاد بدهید. می‌خواهیم با مشارکت یکدیگر، در تعریف نظمی تازه برای ایران، بر پایهٔ عدالت و برابری، سهیم باشیم. نظر و نقد شما می‌تواند مسیر این کار را اصلاح کند و پیش ببرد.
ادامهٔ این کار مستقل به وقت، پژوهش و حمایت پیوسته نیاز دارد. اگر آن را لازم می‌دانید و امکانش را دارید، با ماهانه ۵ یا ۱۰ دلار از ادامهٔ آن حمایت کنید. کمک شما صرف پژوهش و بازبینی مطالب، آماده‌سازی گفت‌وگوها و پادکست‌های رسم نو و نگهداری و بهبود صفحهٔ مقایسهٔ قانون اساسی می‌شود.